Historia dziejąca się nie w dalekiej przyszłości — lecz tuż za rogiem.

Londyn, rok 2035.

Miasto, które nigdy nie spało, nauczyło się funkcjonować bez snów. Niebo zostało zasnute chmurami, słońce zastąpione neonem, a rytm ulic wyznaczają ekrany, sygnały i impulsy, których nikt już nie kwestionuje. Świat jest połączony jak nigdy wcześniej. A jednak dystans między ludźmi nigdy nie był większy.

Codzienność wydaje się gładka, przewidywalna, bezpieczna. Decyzje podejmowane są szybciej, życie jest wygodniejsze, a odpowiedzi zawsze pod ręką. Pozostaje tylko jedno pytanie — czy narracja funkcjonująca w życiu codziennym, nie została z góry zaprojektowana?
 

Pod oficjalną warstwą miasta istnieje druga rzeczywistość, głębsza, coś czego nie da się nazwać jednym słowem.
Miejsce, w którym krążą informacje, tożsamości i historie, które nie mieszczą się percepcji zwykłych ludzi działających na powierzchni. To rozległe struktury oddziaływujące na siebie nazwajem, zazębiające się, sposoby kierowania rzeczywistością, nieoficjalne rynki i języki, których nie da się przetłumaczyć na prostą logikę zysków i strat. W tym świecie technologia nie jest wrogiem, a tłem. Cichym towarzyszem codzienności, który coraz częściej zastępuje relacje, rozmowy i obecność. Idealną, uporządkowaną, zadziwiająco spójną, jakby była zaprojektowana, nie po to aby pomagać, lecz aby kształtować poziom postrzegania rzeczywistości.

Czasem jednak w tej pozornej spójnej kreacji, pojawiają się pęknięcia. Nie w samym systemie — w sposobie jego postrzegania przez niektóre jednostki. Nie są to jakieś poważne peknięcia narracji, a bardziej małe niespojności w przekazach, niemożliwe do wychwycenia patrząc na całokształt — wymagające zatrzymania się na chwile w wymuszonej pogoni i dostosowania się do narzuconych norm społecznych, i spojrzenia z boku. Zewnętrzny świat nadal wydaje się spójny, miasto funkcjonuje, system nie traci kontroli — ale coraz trudniej określić, co jest przyczyną, a co skutkiem. To, co wczoraj było pewnikiem, dziś zostaje zastąpione nową wersją zdarzeń. Fakty nie znikają — zmienia się jedynie sposób ich opowiadania.
 

W tej przestrzeni zaczyna działać coś, czego nie da się jednoznacznie nazwać ruchem ani organizacją, są czymś pomiędzy. Operuja symbolami, ale bardziej za bazie znaczenia niż znaków rozpoznawczych, działają strukturalnie, ale jednocześnie na tym nie polegają. To ludzie, którzy zauważyli, że świat, w którym żyją, coraz częściej opiera się na przekazach i kształtowaniu zachowań społecznych, zamiast na doświadczeniu — i że między jednym a drugim powstała szczelina.

Nie próbują obalać systemu ani przejmować władzy. Poruszają się na jego obrzeżach, zbierają i wymieniają informacje, pozyskują sprzęt i zasoby, czesto z nieoficlanych zródeł. Spotykają się w miejscach, gdzie system kontroli społecznej jest słabszy. Częśc z kontaktów z których korzystają stanowią dla nich samych zagrożenie, ale wiedzą że to jedyny sposób na funkcjonowanie poza oficialnymi strukturami społecznymi.

Nie oferują gotowych odpowiedzi.
Wysyłają sygnały —  nie narzucają znaczeń, lecz ujawniają fałsz. Dla większości pozostają niezauważalni. Dla nielicznych są punktem wyjściem, z iluzji, z skrzętnie zaprojektowanego komfortu który ich więzi od dawna. Nie jest to łatwa ścieżka, wielu na początku nie wie w co wchodzi — część panikuje, ucieka, nie wytrzymują presji, ci którzy zostają wiedzą że to jedyna droga ku prawdzie.
Nazywają się REBEL.

Rebel Universe nie zaczyna się od rewolucji ani od wojny.
Zaczyna się w momencie, gdy rzeczywistość przestaje być oczywista — a na pytanie „co naprawdę się tu dzieje?” nie da się uzyskać jednej konkretnej odpowiedzi.